Sevdiklerime… **“Yolcuların Düşünceleri”**ni yazıyorum.
Bunu böyle adlandırdım; çünkü Allah’a giden yol son derece güzeldir ama zorluklarla doludur. Bu yolda yürürken yaşadığım acılardan kesitleri düşüncelerimde topladım. Nereden geldiğimi ve nereye gideceğimi öğrenene kadar adımlarımda sarsılmazdım. Sonra acılarım arttı, sorumluluklarım ağırlaştı; öyle ki tek bir ayak parmağını bir yerden başka bir yere taşımadan önce ayaklarımın kıpırtısını yoklar oldum. Çok güldüm ve kendimle çok alay ettim; ta ki hikmetten dokunuşlar bana ulaşana kadar. Bu dokunuşlar beni acıttı, aklımı aldı ve ne zaman hakikatten yüz çevirsem, hızla geri dönüp özür dilememi ve yaklaşmamı sağladı.

En çok öğrendiğim şey şudur ki: Allah—Yücedir—her şeyin dönüş yeridir; O, her şeyin sırrıdır ve sırlar O’nun katında daimî bir secde hâlindedir… Sır O’ndandır ve O’na döner.

Bu, ayaklarımın parçalandığı, kaburgalarımın sendelediği ve acılarımın çoğaldığı çetin bir yolculuktur. Fakat tesellim şudur ki: Yeryüzünden ayrıldığımda, ömrümü arayışına adadığım Zat’a gideceğim… ve O beni asla zayi etmeyecektir.