ای تو که خود را اینجا یافتی، پیش روی تو کلماتی هستند که نه صرفاً برای خواندن، بلکه برای لمس چیزی در درون تو نوشته شده‌اند... چیزی که ممکن است از زمانی که از دنیای اتم‌ها فرود آمدی، روزی که «بله» گفتی و سپس فراموش کردی، فراموش کرده باشی.

این کتاب مجموعه‌ای از افکار زودگذر نیست، و نه کلماتی که در لحظه‌ای از غم نوشته شده‌اند، بلکه رد پای قدم‌هایی است... که توسط قلبی سرگردان، خسته از سفر و رها شده توسط همراهان، و سپس به کمک نور، حک شده‌اند.

اینها کلمات و نوشته‌های پراکنده‌ای هستند که در حاشیه ناامیدی و لبه‌های امید نوشته شده‌اند... شاید بتوانند تکه‌های روح گمشده‌ای را که در آستانه گم شدن است، جمع کنند، یا قلبی را پس از غیبتی طولانی به خانه اولش بازگردانند.

اینها تجربیات ایمانی هستند که برای مدت طولانی رازداری را در آغوش گرفتند و در نهایت توسط عشق آشکار شدند. کلماتی که از آتش درد زاده شدند، با آب صبر متبرک شدند و به آرامی در کوره‌های دعاهایی که به نظر بی‌پاسخ می‌آمدند، اما در حقیقت در ژرفای دیگری پاسخ داده می‌شدند، جایی که انسان‌ها نمی‌توانند ببینند، پخته شدند.

پشت هر فکری که اینجا هست، سال‌ها سختی، شب‌های دلشکستگی، و دعاها و اشک‌های بی‌شماری نهفته است...

کلامی که در هر سطر با شما همراه خواهد بود این است: «بله، ما شهادت می‌دهیم»... آن اولین کلمه‌ای که هنگام خلقتمان بر زبان آوردیم.

کلماتی که در بالاترین محفل با خدا طنین‌انداز می‌شوند، زیرا آنها تضرعات پرشوری هستند که با عشق عجین شده‌اند و در نور غوطه‌ورند.

و بگویید: «خدایا، میراثی به من عطا کن که شگفتی‌هایش هرگز پایان نیابد و سرچشمه‌هایش هرگز خشک نشود.»